Eerlijk: we lachen te weinig. Om onszelf, om elkaar, en al helemaal op ons werk.
Alsof de wereld vergaat als je per ongeluk een concept mail naar die belangrijke klant verstuurd of wanneer je een vlammend betoog houdt in een online meeting en pas achteraf ontdekt dat je een rare filter nog aanstond.
Ergens zijn we gaan geloven dat je een foutloze versie van jezelf moet zijn. Altijd zeker, altijd het juiste antwoord, nooit twijfel. Dat noemen we dan 'professioneel'. Maar eigenlijk is het gewoon perfectionisme vanuit onzekerheid.
En dat komt niet uit de lucht vallen. We leven in een samenleving waarin alles draait om individueel slagen. Het perfecte cv, een online profiel zonder oneffenheden, altijd 'aan' staan. Je bent bijna een product geworden op een markt van succes. Maakbaar, meetbaar en vooral: presterend.
Als jongerentherapeut zie ik dagelijks wat dat doet. Jonge mensen die zich constant met anderen vergelijken, aangewakkerd door social media en reclames. Het gevoel dat je nooit goed genoeg bent. Bang om te falen. Bij sommigen eindigt het in zelfs in een burn-out. Over de impact op wie we zijn en hoe we ons voelen, hebben we het nog maar nauwelijks.
Fouten maken mag. Het verbindt zelfs. Zodra iemand hardop durft te zeggen 'oeps, dat ging mis', ontspant de hele omgeving. Pas als er ruimte is om mens te zijn, durf je te laten zien wat je écht in huis hebt.
Dus: lach af en toe hartelijk om jezelf. Om je collega. Om je baas (liefst samen mét je baas). Live and let live a little.
Why so serious?